کنج اتاق میشینم

میچسبم به بخاری ...

تا روحم یک کمی گرم بشه .

خودکارو میگیرم دستم تا بنویسم ... از دلم

خودکارم دیگه خوب نمینویسه ... از جوهرش نیست ، اونم دلش گرفته

فقط خط خطی میکنه

بیچاره کاغذ سفید

سیاه شد ... از دلم .

.

.

. 

پ.ن 1: امید به من هم لبخند زد ... به اندازه ی پنج جمله ... شاید

پ.ن 2: من هنوز منتظرم ...

میگن کسی که سیگار میکشه ریه هاشو می سوزونه ... تا ته .

.

.

.

فکر میکنم به درد من بخوره

آخه دیگه ریه هامو لازم ندارم

فقط برای آه کشیدن می خوامشون

با سینه ی سوخته هم که بهتر میشه آه کشید .

پ.ن : میگن همیشه برای فرار از واقعیت راهی هست ... منم دنبالش می گردم ... ولی فقط میخورم تو بن بست .

کاش هوا همین جوری سرد بمونه!!!!!

.

.

.

.

یقه های کاپشنمو می کشم روی گوشم...چون سکوت رو دوست دارم

سرم رو میندازم پایین ... تا همه بتونن راحت به من چپ چپ نگاه کنن

دست هام رو میذارم تو جیبم ... به یاد روزهایی که گرم بودن و پر امید

خودم رو جمع می کنم و راه می رم ... تا خاطره ها برام تکرار بشن

و آروم اشک میریزم ، به این امیدکه شاید کمی خالی بشم ... فقط شاید

من پام و نذاشتم تو این دنیا که تو برام تصمیم بگیری ... من دوست ندارم تمام عمرم رو به امید رسیدن به یک رویا که بهش میگن بهشت برین فنا کنم ... من نیومدم که گناه نکنم ،که همه ی این آدم ها به خاطر یک گناه اینجا جمع شدن ...

آهای زندگی با تو ام ...

من خودم این دنیا رو انتخاب نکردم ، ولی حالا که اومدم اینجا می خوام زندگی کنم ولی اون جوری که دوست دارم ... تو هم حق نداری راه من رو به جای من انتخاب کنی ، حق نداری با رسم و سنت هات همه چیز رو  به من تحمیل کنی  . بهتره این رو خوب بدونی اینجا منم که باید تصمیم بگیرم ، این حق منه ، پس نه تو و نه خدایی که من رو آفریده نباید اینجا دخالت کنین .

 اگه باز هم بخوای به جای من تصمیم بگیری یا اگه مثلا بخوای قدرتت رو به من نشون بدی .....

.

.

.

.

.

خیلی نامردی .....

فهمیدی ؟؟؟؟ ...... نکبت ....