هر روز صبح شال و کلاه میکرد و میزد بیرون ...

توی دود و غبار داخل شهر همه آقای نویسنده رو میشناختن ...

همه دوستش داشتن ... بهش احترام میذاشتن ...

امضا ... عکس یادگاری ... لبخند ... لبخند ... لبخند  !!!

وقت غروب برمیگشت به کلبه ... لبا س کهنه ... کلاه حصیری ...

می ایستاد وسط مزرعه ...  آقای نویسنده مترسک میشد ...

بوی غریب روستا ...

همهمه ی  بچه های دهاتی ...

اشک خدا زیر لبخند ماه ...

مترسک همه ی اینها رو دوست داشت ...

.

.

.

 آخرای شب ...

وقتی که کلاغ ها می اومدن ... روی شونه و کلاهش می نشستن ...

لبخند مترسک کامل میشد ...

آخه میدونی ... مترسک عاشق بود ... عاشق کلاغ سیاه پیشونی سفید !!!

پ.ن 1 : فاصله ی 99 با 100 یه دونه است ... همیشه ما 99 میشیم ... ولی اون یه دونه همه چیز و تعیین میکنه !

پ.ن 2 : حذف شد ...

دلتنگی هاش رو ریخته بود توی کوله پشتی ... کمرش خم شده بود ...

همه ی کوچه های شهر رو دور زده بود ... مثل یه دوره گرد

دیوارها حالا خط خطی بودند ...

از اول شهر شروع کرده بود ...

یک خط ممتد ... با یه تکه ذغال سیاه ... سیاه ِ سیاهِ سیاه !!!

از هر جایی که براش خاطره ای داشت ... یا هر نگاهی که آشنا بود

ترانه ای میساخت  یا طرحی میکشید  ...  با ذغال ... سیاهِ سیاهِ سیاه

صف خاطره ها دیدنی بود ...

اشک ها و لبخند ها ... دیدار زیر درخت سپیدار ... زمزمه های عاشقانه ...  نگاه معصوم دخترک فالگیر ...

پاکت سیگار هم خالی شده بود ... دیگه نایی نداشت ...

رفت و رفت تا رسید به دروازه ... رسید به دروازه ی بسته ی شهر... آخر خط !!!

روی آخرین دیوار با ته سیاهی ذغال نوشت :

تا ابد دیده بر راه تو میدوزم ...

                                آهسته میگریم ...

                                              آهسته میریزم ...

                                                           آهسته میسوزم ...

پ.ن 1 : اما تو کوه درد باش ... طاقت بیار و مـــــــــرد باش ...

پ.ن 2 : دوست دارم سرم رو بکنم زیر آب ... بعد داد بزنم ... اشکالی نداره ؟